niedziela, 15 listopada 2015

RECENZJA: Katarzyna Droga, Pokolenia. Powrót do domu (Editio, 2015)

Ci, którzy czytali Pokolenia. Wiek deszczu, wiek słońca Katarzyny Drogiej, na pewno pamiętają klimatyczne Stokowo, rodzinną wieś głównej bohaterki tejże powieści. Aż chciałoby się rzec za Janem Kochanowskim: Wsi spokojna, wsi wesoła, który głos twej chwale zdoła? Ale Stokowo to nie do końca taka wesoła i spokojna wieś. Przekonaliśmy się o tym doskonale w pierwszej powieści Katarzyny Drogiej. Teraz przyszedł czas na jej kontynuację w postaci Pokoleń. Powrotu do domu.

Akcja powieści rozpoczyna się w Łębkach, gdzie mieszkają państwo Borengowie. Jankę, główną bohaterkę, od rodzinnej wsi dzieli tylko godzina drogi. Toteż kobieta jest nader szczęśliwa z tego powodu. Rodzinne strony od zawsze były jej bliskie. Co więcej, nie raz potrafiły ukoić nerwy i dać wytchnienie od trudnej codzienności. Tym razem do Stokowa zawitają rozmaite postaci. Do kraju wróci na stałe siostra ojca Janka - Stefania, która zacznie wzbudzać na wsi niemałe kontrowersje. Z kolei na rodzinnych zjazdach nie zabraknie również przyjaciół Borengów. Wszyscy będą pod wrażeniem sielskich krajobrazów nad Narwią. Niektórym owe sielanka udzieli się w nadmiarze i w konsekwencji zapomną o wszelkich zasadach, dając ponieść się namiętności. 

W Łębkach z kolei nie zabraknie trudów codzienności, a wraz z nimi różnych dylematów. Na pierwszy plan wyjdą również wpływowe koneksje, przez które Borengowie będą musieli zakończyć długoletnie przyjaźnie. Czy postąpią słusznie? Peerelowski świat rządzi się innymi prawami. Janka i bohaterowie Pokoleń niejednokrotnie się o tym przekonają. Co więcej, każdy z nich doświadczy prawdziwego życia. Raz pełnego słodyczy, a raz goryczy. 

Czas płynie, a wraz z nim dorasta nowe pokolenie. Córka Borengów - Kasia - idzie do pierwszej klasy. Janka martwi się o córkę, gdyż ma nadzieję, że jej jedyne dziecko nie doświadczy wojny i będzie żyć w demokratycznym kraju. Wiek dorastania dopiero przed Kasią. Niemniej dziewczynkę czekają trudne wybory. Jak w nowej rzeczywistości odnajdzie się kolejne pokolenie? Czy wszyscy obiorą właściwą drogę?

Wszyscy irytowali ją coraz bardziej, mąż też. "Wszyscy" pracowali, a ona spędzała dni w domu z Kasią, słyszała, jak cicho jest w ciągu dnia na ulicach. Dopiero kiedy nadchodziła piętnasta, miasteczko się ożywiało (...) i Leszek także wracał na obiad. Popołudnia należały do nich...
(fragment powieści, s. 88)   

Pokolenia. Powrót do domu to kolejna dawka znakomitej prozy Katarzyny Drogiej. Autorka posiada subtelny styl, którym potrafi zaczarować niejednego czytelnika. Jej powieść czyta się tak, jakby to było lekkie opowiadanie naszej własnej babci o czasach, które minęły i o teraźniejszości. Z kolei brak dystansu między nadawcą a odbiorcą sprawia, że czujemy jakbyśmy byli weń obecni. Dodać należy, że Katarzyna Droga zręcznie łączy doskonałą warstwę tekstualna z interesująca fabułą. Całość absorbuje, zachwyca i przyczynia się do refleksji. 

Doskonale sportretowane postaci dodają tejże pozycji głębi. To samo dotyczy obrazowej narracji i wyczulenia na szczegóły topograficzne. Zapewne niejednemu, po lekturze Pokoleń, przyjdzie ochota na spacer po sielskim Stokowie i jego okolicach. Katarzyna Droga tworzy jedyny w swoim rodzaju klimat rodzinnej opowieści. Warto oddać się lekturze niniejszej powieści, żeby go poczuć. Tym bardziej teraz, gdy pogoda za oknem sprzyja nadrabianiu książkowych zaległości. 

Konkludując, Pokolenia. Powrót do domu - druga powieść w dorobku Katarzyny Drogiej - to przykład doskonale napisanej rodzinnej opowieści. Codzienność przeplata się weń ze wspomnieniami z życia głównej bohaterki. Przeżyjemy więc z nią chwile radości i smutku. Najważniejsze jednak, że zawsze ostoją jest rodzina, a wraz z nią magiczne Stokowo. Tutaj niejedno się wydarzy. Przekonajcie się sami!    


Za możliwość zrecenzowania pozycji Pokolenia. Powrót do domu
serdecznie dziękuję Grupie Wydawniczej HELION



Kilka słów o autorce
Katarzyna Droga - polonistka, redaktorka, dziennikarka, autorka sagi rodzinnej Pokolenia. Wiek deszczu, wiek słońca. Absolwentka filologii polskiej na Uniwersytecie Warszawskim. W przeszłości nauczycielka, wydawca i twórczyni czasopism dla młodzieży, obecnie redaktor naczelna magazynu „SENS" Wydawnictwa Zwierciadło. Podlasianka, mieszka i pracuje w Warszawie, odpoczywa i pisze w rodzinnym domu nad Narwią. Opisuje swojskie piękno Podlasia, ludzi i zdarzenia minionego stulecia. Lubi podróże w  przeszłość, w czas dzieciństwa, młodości i dorastania kolejnych pokoleń. Jeszcze bardziej niż podróże lubi powroty. Ta książka jest  podróżą w przeszłość i jest też jej powrotem — do domu. 

0 comments:

Prześlij komentarz